คำพูดกำลังหลั่งไหลออกมาดั่งสายฝนที่ไม่เคยหยุดหยดย้อยลงไปในถ้วยกระดาษ

เธอนั่งฟังบทเพลงของเหล่าสี่เต่าทองมานานนับครั่งไม่ท่วน
ให้เนื้อเพลงแทรงซึมเข้าไปให้ทุกอนูสีฟ้าอมเหลืองที่เธอนำมาสวมใส่เมื่อหลายปีก่อน
ลมหายใจเธอเป่าออกมาเบาๆ เป็นตัวโน้ตหลากรูปแบบ (C# B ฯลฯ)
ยามเธอหลับตาลง มีแต่ภาพหลากหลายของพวกเขาเมือหลายสิบปีก่อนที่เธอจินตนาการหา
เธอบอกตัวเองเสมอมาว่าพวกเขานั้นในวันเก่าๆ เหล่านั้นก็แค่เผลอหลับไหลไปเท่านั้นเอง

และจะไม่มีอะไรมาทำให้โลกของเธอแปลเปลี่ยนไปได้