ผมหลับตาลงนอนพร้อมหัวที่กลวงเปล่า
ไม่มีความคิดสุดท้าย ไม่มีความรุ้สึกเริงร่าหรือเศร้าโศกเสียใจ

พักหลังมานี้ผมลืมอะไรไปซะทุกสิ่ง ลืมประเภทที่ว่ารู้ตัวอีกทีก็ลืมมันไปแล้ว
ลืมซะจนจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยลืมอะไรไปแล้วบ้าง

ของของผมก็หายบ่อยจนนับครั้งไม่ท่วน
หายประเภทที่ว่ารู้ตัวอีกทีก็ไม่อยู่กับตัวแล้ว
บางที่ผมก็ลืมว่าให้ไครยืมดินสอแท่งแพงไปในวันสอบปลายภาค
หรือบางที่ผมก็ลืมว่าเอาไฮไลท์ไปเสียบไว้ระหว่างหนังสือวิชาน่าเบื่อวิชาไหน

วันพบปะญาติเป็นอีกวันนึงที่ผมไม่ชอบเอาเสียเลย
อย่าว่าแต่ชื่อของคนพวกนั้นเลย
แค่ใบหน้าของพวกเค้าผมก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นมาที่ไหนเมื่อไหร่
วันปีใหม่ที่ผ่านมาผมเกือบทำปู่ทวดร้องไห้เพราะผมเผลอบอกท่านไปว่าผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าท่านเป็นไคร

แย่..
แต่พอผมคิดว่าผมเหนื่อยกับความลืมง่ายของตัวเองมามากแค่ไหน
ผมก็นึกได้ว่าบางที่ก็ต้องของคุณมันจริงๆ ที่ทำให้ผมไม่ต้องทนเตื่อนตัวเองบ่อยๆ ถึงบางเรื่องที่สมควรแก่การลืมเลือนหายไป