2008/Aug/29

เขาเดินแบบรวดเดียวจบ
จากสถานณีรถไฟฟ้าไต้ดินจนถึงหน้าซอยบ้านเธอ
ฝนทำท่าจะตกแต่ก็ไม่ได้ตกลงมาซักหยด

ถึงหน้าบ้านเธอตัวเขาเปียโชก
เหงื่อเขาชุ่มฉ่ำ เช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อ

กดกริ่งเสียงใส ไม่มีไครมาเปิด
กดอีกทีสองทีสามทีสีที เขาหมดวามอดทน
พังประตูไม้ใหญ่บานเก่าเข้าไปอย่าไม่ยั้งแรง

ในตัวบ้านฝุ่นเคลอะ ว่างเปล่า ไม่มีข้าวของเครื่องใช้
ไม่มีไครอยู่ ดูเหมือนไม่มีไครเคยอยู่ที่นั้นเลยด้วยซั้ม

ดูเหมือนเธอจะไม่ได้อยู่ที่นั้นอีกต่อไปแล้ว
และบางทีเขาก็อาจคิดว่าเธอไม่เคยอยู่ที่นั้นเลยตั่งแต่แรกแล้วก็เป็นได้

Comment

Comment:

Tweet